سعدی

ابومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف (بین ۵۸۵ تا ۶۱۵ – بین ۶۹۰ تا ۶۹۵ هجری قمری). شاعر و نثرنویس پارسی‌گوی ایرانی.  او در نظامیهٔ بغداد، که مهم‌ترین مرکز علم و دانش جهان اسلام در آن زمان به حساب می‌آمد، تحصیل و پس از آن به‌عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. سعدی سپس به زادگاه خود شیراز، برگشت و تا پایان عمر در آن‌جا اقامت گزید. آرامگاه وی در شیراز واقع شده است که به سعدیه معروف است. او را به خاطر کیفیت نوشته هایش و عمق افکار اجتماعی و اخلاقی اش می شناسند. سعدی را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین شاعران سنت ادبی کلاسیک می‌شناسند و به او لقب «استاد سخن» داده‌اند. کتاب او، بوستان به عنوان یکی از 100 کتاب برتر تمام دوران توسط گاردین رتبه بندی شده است.