روزی تو خواهی آمد

پا زدیم و پاشنه بر پهلوی مرکب راهوار کوبیدیم و مرکب راهوار پرگرفت و در خیابان‌بندی باغ سبک پا، سبکبال به حرکت در آمد، و دست‌هایش، بخشندۀ مهربان، روی شانه‌هایم بود و شانه‌هایم زیر دست‌هایش بالنده و توانمند. سبک بر گذرگاه‌ها تاختیم و وقتی که به آن دروازۀ گل‌آرا رسیدیم، در گذر از زیرطاقی گل‌های سرخ، سه‌چرخه از کف زمین پر گرفت و این را، این حس را آن آقا (مولوی) هم بهش رسیده بود که گفت: «عشق است در آسمان پریدن…» و واقعاً معنی «عشق» مگر چیز دیگری هم هست بجز جان آدمی را از خاک باز خریدن و مثل پَری پرواز دادن؟ بر جادۀ مصفای درخت‌آزین می‌رفتیم و یک بزغالۀ کوچک سفید پا‌به‌پا با ما می‌دوید، بزغالۀ ملوسِ بانمکی که به گردنش با روبان قرمز زنگوله‌ای داشت و همراه ما و یا یک کمی عقب‌تر از ماها می‌دوید و آجرفرش گذرگاه زیر سُم‌های کوچکش، تق‌تق، صدا می‌داد و آواز زنگوله‌اش ما را همراهی می‌کرد و این صداها، زنگ سه‌چرخه‌ها و تق‌تق سُم‌های ظریف این بزغالۀ سفیدبرفی ما را، عزیز دیرین، یک عمر است که هم‌چنان در میان عربده‌های نفس‌کش‌طلب‌های روزگار دارد همراهی می‌کند…