احمد اخوت قلم و نگاه جستارگونه گیتی صفرزاده         احمد اخوت شیفته زبان و ادبیات است. دکترایش را در رشته زبانشناسی و نشانه‌شناسی گرفته، هم مولف است و هم مترجم، جزو حلقه ادبی جنگ اصفهان بوده و از اعضای شورای نویسندگان فصلنامه زنده‌رود که از نشریات ادبی

مراد نویسنده احمد اخوت     مطلب ازاین‌قرار است که ظاهراً هیچ نویسنده‌ای نویسنده به دنیا نمی‌آید و او با خواندن و نوشتن و به قول دوست شوخ‌طبعی «با صرف چند هزار فنجان قهوه» ساخته می‌شود. بنابر این نویسندگی نه پدر و مادرزادی بلکه ساخته‌شدنی است. باید خود نویسنده، کس

شب‌های بی‌پایان* ج. ک. چسترتون ترجمۀ احمد اخوت   شبهای بی پایان کسی که در ادبیات با حجم الفتی ندارد کاری هم با هزارویک‌شب نمی‌تواند داشته باشد. واقعاً موضوع غریبی است و این حتماً توجه همۀ ناقدان ادبی را به‌ خود جلب کرده که ادبیات تنها چیزی است در جهان

جایت خالی است[1]       حسن اَرداوی اوایل ماه اکتبر از مادرش دعوت کرد برای دیدار، از ایران به اینجا بیاید. مادر فوراً این را پذیرفت. روشن نبود سفر چقدر طول خواهد کشید و خانم چه مدت اینجا می‌ماند. همسر حسن فکر می‌کرد سه ماه مدت زمان مناسبی است.

خودشیفتگی ادبی احمد اخوت       سخن از عشق به خود است. واقعاً چرا و چه‌گونه کسی عاشق خودش می‌شود و این دلدادگی دست از سرش برنمی‌دارد و همۀ عمر با اوست؟ شاید قدیمی‌ترین اثر که دربارۀ عشق به خود سخن گفته از آن اووید (43 ق.م. تا 17

ما نمی‌شنویم احمد اخوت     «زندگیِ بلندگو با در دست گرفته شدن میکروفن آغاز می‌شود و با کف زدن حضار  [گاهی، اغلب اوقات، با هو کردن آن!] به پایان می‌رسد.» (اسکار وایلد)   امّا اولین خاطره‌ای که در ذهنم از بلندگو باقی مانده نه با دست زدن حضار آغاز

آنها مشغول گفت‌ و گویند سوری احمدلو   نویسندگان مشغول کارند. گزیدۀ گفت‌ و گوهای پاریس ریویو. ترجمۀ احمد اخوّت. تهران: جهان کتاب، 1403   صدایی گفت: مرا در ستاره‌ها بنگرید ای اهالی زمین، و راست بگویید که این‌همه زخم در جسم و جان، برای زاده شدن تاوانی بیش از