نیمرخ

داستان

نیمرخ

مصطفی کاظمی

عشق در نرسیدن است.

گفته بودم فکرش را هم نکند. گفتم تنهایم نگذارد، هر جا باشد، تنهایش نمی‌گذارم. لعنتی، لعنتی. اگر رو بر نگردانده بود، حالا نه او آنجا بود، نه من اینجا. ماه دوم است شاید هم سوم که قلّه را از میان میله‌ها، بریده‌بریده تماشا می‌کنم.

نمی‌دانم چند روز گذشته است. فرقی هم نمی‌کند. تنها فرقش با روزهای قبل این است که از بقیه جدایم کرده‌اند و امروز هرچه خواسته‌ام، آورده‌اند.

می‌گویند وقتی نگهبان‌ها مهربان‌تر می‌شوند، لابد خبری شنیده‌اند. بطری را تکان می‌دهم، ته‌مانده را هم سر می‌کشم. آخرین سیگار را روشن می‌کنم، هیچ رد قرمزی روی فیلتر آن نمی‌ماند. سرگرم می‌شوم وقتی مربع‌های توری فلزی دود را می‌بلعند.

توی لیوان، آخرین فال قهوۀ هم‌بندی‌ها را دوباره نگاه می‌کنم؛ ردّ یک طناب ضخیم در انتها، به حلقه‌ای تبدیل شده است. لبۀ تخت می‌نشینم. با هر جابه‌جا شدن، فنرها صدا می‌دهند. دفتر را ورق می‌زنم، یک، دو، سه،… هفت. صورتش می‌درخشد. خودم نقاشی‌اش کردم.

هر کسی از پشت سر او را می‌دید، گمان می‌کرد هم‌جنس من است. موهای یال اسبی، از روی گوش‌ها، روی شانه‌هایش ریخته‌اند. ابروهای کمانی و مژه‌های بلند، از بغل هم سیاهی چشمش پیداست. نوک بینی‌اش تیز است. گونه‌اش با خمیدگی ملایمی به لب‌ها و چانه‌اش می‌رسد.

بار اول نبود، گفته بود، در آن زندگی نمی‌تواند ادامه دهد، خسته است، کلافه است. گفته بود تا قبل از آشنایی با من، می‌خواسته خودش را خلاص کند.

می‌گفت فکر نمی‌کرده گیر بیفتد. به او نگفتم من هم فکر نمی‌کردم. با خود می‌گفتم این هم یکی مثل قبلی‌ها. یکی دو ماه بماند و بعد بهانه‌ها فقط چند قطره اشک لازم داشتند تا باور شوند. فکر اینجایش را نمی‌کردم. گیر افتادم. بعد هم با هم فکر کردیم از شرّ او خلاص شویم.

انجامش دادیم. بالأخره برای اینکه من باشم، او باید می‌رفت. حتی رولور لعنتی را هم شریکی خریدیم، اما سمّی که ذره‌ذره داخل کپسول‌هایش می‌ریخت و هر شب به خورد همسرش می‌داد، بی‌سروصداتر بود. چند سال گذشت. کسی بویی نبرد و حالا لابد فکر می‌کرد نوبت من شده و با همدستی یک نفر دیگر برای من نقشه می‌کشید.

می‌گفت دوستت دارم، برایت می‌میرم ولی روزبه‌روز بیشتر بهانه‌گیر می‌شد. لازم نبود به زبان بیاورد می‌خواهد برای همیشه ترکم کند. انکار می‌کرد. گفتم نکند. رویش را برگرداند. مثل این نقاشی که به روبه‌رو زل زده است، اعتنا نکرد.

کاش تهدیدم را جدّی گرفته بود، کاش رو بر نگردانده بود. آن روز اگر به چشمانم نگاه می‌کرد، حتماً دودل می‌شدم، اما برای رولور همان یک اشارۀ کوچک انگشت هم کافی بود، مجال تردید نداد.

از آن فاصلۀ کم معلوم بود خطا نمی‌رود. بالای سرش نشستم، با انگشتانم موهایش را که حالا سرخ شده بودند، نوازش کردم. گفتم ببخشد. گفتم من هم خیلی دوستش دارم. گوشش را پس نکشید. هر وقت صدایش می‌کردم، می‌گفت جانم خورشید؛ اما حالا منتظر جوابش نماندم. حرف‌هایم که تمام شد، جُم نخورد، به سقف خیره ماند.

نکند آنجا سرما آزارش بدهد؟ یا از تنهایی و تاریکی بترسد؟ تنهایش نمی‌گذارم. سر قولی که به او دادم می‌مانم. دفعۀ قبلی هم شک و دودلی خودم بود که هم‌بندی‌ها سر رسیدند و نگذاشتند.

کسانی که این نوشته به دستشان می‌رسد بدانند، امروز با بقیۀ روزها فرق می‌کند. منتظر رأی هیئت‌منصفه نمی‌مانم. سرنوشتم را در دست می‌گیرم.

خورشید از صبح از کوه بالا رفته، نفسش به شماره افتاده است. از آن طرف سرازیر شود، همه چیز تمام می‌شود. در صفحۀ هشتم، بعد از تصویر او، تصویری از خودم کشیده‌ام. نیم‌رخ. ما را کنار هم بگذارید. همۀ ماجرا را در این دفتر نوشته‌ام. عذاب وجدان، کابوس‌های شبانۀ هر دومان. شک کردن‌ها و سوءظن‌ها و ترس از تنهایی.

هر دو باید تاوان می‌دادیم. دادیم. این‌طوری گناه قبلی ما هم پاک می‌شود. حالا که این آخرین سطرها را می‌نویسم، عنکبوتی گوشۀ دیوار چسبیده به پنجره، مثل من گره تارهایش را به میله‌ها محکم‌تر می‌کند. این بار مصمم هستم. تا دقایقی دیگر موهایم را از پشت گره می‌زنم.

لبۀ تخت می‌ایستم. چند بار گره را امتحان می‌کنم. فنرها آخرین ناله را می‌کنند و خاموش می‌شوند. خورشید از پشت پلک‌هایم، پاورچین‌پاورچین می‌رود تا بیدارم نکند.

این داستان در مجلۀ جهان کتاب به چاپ رسیده است.